Εξιστορήσεις ασθενών

Μαρία Π. *, 35 ετών:

«δεν πίστευα ότι με την ψυχοθεραπεία θα έλυνα το πρόβλημα υγείας μου…»

είχα μουδιάσματα στα χέρια και πονοκέφαλο που από κάποια στιγμή και ύστερα μου παρουσιαζόταν και ταχυπαλμία που κόντευα να λιποθυμήσω….
Είχα πάει σε Νευρολόγο και σε Ορθοπεδικό δίχως να μου δώσει κανένας σαφή διάγνωση για το τι έχω.
Μπορεί να είναι αυχενικό σύνδρομο , μπορεί το άγχος, μπορεί η κούραση κτλ.
Τυχαία είδα στο ίντερνετ τη σελίδα του ιατρείου αυτή και σκέφτηκα μήπως είναι κάτι ψυχοσωματικό;
Μετά από 5 συνεδρίες σταμάτησα όλα τα φάρμακα και ξεπέρασα το πρόβλήμά μου και τώρα πια νιώθω πιο δυνατή και από πριν ακόμη.

Βασίλης Ν. *, 27 ετών:

«μετά από το χωρισμό με την κοπελιά μου δεν ήξερα τι μου γίνεται ;»

ήθελα εδώ και καιρό να χωρίσουμε, όταν πήρα την απόφαση και την έδιωξα άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν θα βρω ποτέ ξανά κοπέλα. Άρχισα να σκέφτομαι περίεργα πράγματα ότι μήπως μου αρέσουν οι άντρες, δεν με ενδιέφερε καμία κοπέλα σεξουαλικά. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, συνέχεια σκεφτόμουν το παρελθόν και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου. Μετά από 3 μήνες ένιωσα ότι δεν πάει άλλο η κατάσταση και ότι χρειάζομαι βοήθεια αφού έβλεπα ότι δεν είχα όρεξη για φαΐ, δεν ήθελα να βγω έξω, δεν είχα στύση. Ανησυχούσαν και οι δικοί μου που με έβλεπαν διαφορετικό. Από κάτι φίλους των γονέων μου μάθαμε για το ιατρείο αυτό. Ο ιατρός με έπεισε να μην πάρω φάρμακα και μόνον με κάποιες τεχνικές στις σκέψεις και στη συμπεριφορά κατάφερα μετά από 2 μήνες περίπου να ξεπεράσω την όλη αυτή κατάσταση. Στην αρχή πίστευα ότι δεν θα γίνω ποτέ καλά αλλά με τη θεραπεία πίστεψα πάλι στις δυνατότητές μου και κατάφερα βήμα, βήμα να αντιμετωπίσω τις αρνητικές σκέψεις . Εάν ήξερα τι θα τραβούσα, θα είχα ζητήσει πιο νωρίς βοήθεια, ώστε να αποφύγω όλη αυτήν την ταλαιπωρία.

Χρύσα Χ. , 26 ετών:
(μου ζήτησε η ίδια ασθενής να αναφέρω το πρόβλημά της που είχε με τα πραγματικά στοιχεία)

«επί ένα χρόνο είχα ζάλη, άγχος ότι κάτι θα πάθω και ζούσα με το φόβο ότι θα λιποθυμήσω…»

Η ιστορία μου ξεκίνησε σιγά σιγά : στην αρχή είχα μία ανησυχία, φοβόμουν μην πάθουν κάτι οι δικοί μου , ο αδερφός μου και ο σύντροφός μου. Δεν ήθελα να μείνω μόνη δίχως το σύντροφό μου γιατί φοβόμουν μην πάθω κάτι και λιποθυμήσω και είμαι μόνη στο σπίτι. Όταν με έπιανε αυτή η ταραχή αυτός ο πανικός μούδιαζαν τα πόδια μου, έσφιγγε όλο το σώμα μου, ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, στέγνωνε το στόμα μου, είχα ένα περίεργο αίσθημα στο κεφάλι μου αφού ένιωθα τόσο ταραγμένη που πίστευα τώρα όπου να’ ναι θα λιποθυμήσω και θα πέσω κάτω. Αυτό το άγχος, αυτό το αίσθημα ήταν τόσο έντονο τόσο άσχημο που αν μου το λέγε κάποιος άλλος δεν θα τον πίστευα. Φοβόμουν να πάω στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς γιατί ήμουν με το φόβο ότι θα λιποθυμήσω εκεί και θα γίνω ρεζίλι, έπαιρνα τον σύντροφό μου συνέχεια τηλέφωνο στο κινητό για να δω που βρίσκεται (μην τυχόν και μου συμβεί κάτι), δεν μπορούσα να πάω πουθενά μόνη μου ! Είχα φτάσει στο σημείο να αποφεύγω κάποια καταστήματα γιατί φοβόμουν μην με πιάσει ο πανικός εκεί. Όταν πηγαίναμε σε καφετέριες ή νυχτερινά μαγαζιά φρόντιζα να κάθομαι κοντά στην έξοδο του μαγαζιού για να μπορώ να βρίσκομαι γρήγορα εκτός του μαγαζιού σε ‘ώρα ανάγκης’. Επίσης απέφευγα να περπατήσω γιατί φοβόμουν ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει την ζάλη και τα μουδιάσματα οπότε με πήγαινε ο σύντροφός παντού με το αυτοκίνητο μέχρι μπροστά στην πόρτα. Φυσικά για μέρη όπου υπήρχε πολυκοσμία ούτε λόγος ! Στο τέλος έφτασα στο σημείο να φοβάμαι να βγαίνω έξω (για μόνη ούτε λόγος!) και ακόμη και στο σπίτι άρχισα να νιώθω ανασφάλεια με το αν με πιάσει η ζαλάδα τι θα κάνω; Έτρεχα σε διάφορους ιατρούς Καρδιολόγους, Παθολόγους, Νευρολόγους, στο Κέντρο Υγείας της περιοχής αλλά ποτέ δεν λυνόταν το πρόβλημα μου. Μου δίνανε ηρεμιστικά, φάρμακα για την καρδιά, βιταμίνες , αντικαταθλιπτικά αλλά στην ουσία τίποτα. Το πρόβλημα συνεχιζόταν. Κάποια στιγμή μου σύστησε ένας φίλος Καρδιολόγος τον ιατρό που ήταν ειδικός σε ψυχοσωματικά προβλήματα. Από τότε έχουν περάσει 2-3 χρόνια. Σήμερα μπορώ να πω ότι είμαι καλά στο 95%, οδηγάω αυτοκίνητο, μπορώ και εργάζομαι, μένω μόνη, δεν ‘ζαλίζω’ τον άντρα μου συνέχεια στα τηλέφωνα. Στην ουσία κάνω ότι θα έκανε οποιαδήποτε στην ηλικία μου. Και όλα αυτά δίχως να παίρνω φάρμακα κάθε μέρα με τις παρενέργειες και όλα τα γνωστά… Έχω ακόμη λίγο τον φόβο ότι μπορεί να μου συμβεί … αλλά δεν του δίνω πια τόση σημασία…

Θέμης Β. *, 19 ετών:

«ήθελα συνέχεια να πλένω τα χέρια μου, ενώ συνέχεια είχα αμφιβολίες μήπως έκανα κάτι ή μήπως είπα τίποτα πρόστυχο …»

εδώ και χρόνια με βασάνιζαν –κυριολεκτικά με βασάνιζαν- σκέψεις ότι δεν είχα πλυθεί καλά και μήπως θα μυρίζω μπροστά στους άλλους οπότε έπλενα τα χέρια μου ακόμη και 10 φορές. Αυτό μου έπαιρνε μισή ώρα στο μπάνιο, οπότε μπορείς να φανταστείς τι λέγανε οι γονείς μου ή ο αδερφός μου. Δεν μπορούσα να μιλήσω και σε κανέναν για το πρόβλημα αυτό γιατί θα νομίζανε ότι δεν πάω καλά… Άρχισα μετά να προσέχω τα βήματά μου στο δρόμο μην πατήσω τίποτα ακαθαρσίες και ‘μολυνθώ’ και εγώ και μυρίζω μπροστά στους άλλους κόπρανα (και ίσως νομίζουν ότι είναι δικά μου !). Και εάν νομίσουν ότι είναι δικά μου θα σκέφτονται που έχω βάλει τα χέρια μου… Όπως καταλαβαίνεται ήταν ένας φαύλος κύκλος δίχως αρχή και δίχως τέλος. Περνούσε δίπλα μου μία κυρία στο δρόμο μου δημιουργούταν ένταση και πανικός μήπως είπα κάτι δυνατά για το μεγάλο στήθος της. Ενώ στην ουσία ήξερα ότι δεν είχα πει κάτι δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος! Αυτή η σκέψη με παρέλυε, δεν μπορούσα να λειτουργήσω να ζήσω. Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται τρελά αλλά όταν τα ζεις αυτά είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσεις . Έτσι ζούσα συνέχεια σε ένταση και άγχος, ίδρωνε ολόκληρο το σώμα μου, πονούσε το κεφάλι μου, δυσκολευόμουν στον ύπνο. Απέφευγα κάποιους δρόμους και πήγαινα από την άλλη πλευρά του δρόμου για να αποφύγω κάποιους ανθρώπους ή κάποιες καταστάσεις. Αφού δεν ήθελα και δεν μπορούσα κάποιες φορές να πάω σε σούπερ μάρκετ ή να βγω έξω με φίλους. Έσβηνα το φως και δεν ήμουν σίγουρος εάν το έκλεισα καλά, οπότε με βασάνισε η σκέψη και προκειμένου να λυτρωθώ έλεγχα 10 φορές τον διακόπτη και γυρνούσα ξανά πίσω για να το επιβεβαιώσω. Με εξαντλούσε το παραμικρό πρόβλημα γιατί επί ώρες, μέρες και εβδομάδες έπρεπε να το σκεφτώ και να το προλάβω: είτε εάν χαμογέλασα μπροστά σε κάποιον φίλο μου και τι θα σκέφτεται για μένα είτε εάν ακούμπησα κάποιον ή κάποια και τι θα λέει για μένα ή μήπως κόλλησα κάτι από το άτομο αυτό όπως μία μυρωδιά, ατυχία ή αυτό σταθεί αφορμή να μου συμβεί κάτι… Χρειάστηκαν χρόνια ψυχοθεραπείας και στην αρχή και φάρμακα για να μην με εμποδίζουν άλλο αυτά τα πράγματα. Τώρα έρχονται για λίγα δευτερόλεπτα και φεύγουν. Έχω μία σχέση , εργάζομαι, έχω τελειώσει το Πανεπιστήμιο στην Αθήνα.

Άρτεμης Β. *, 59 ετών:

«η κατάσταση μου με τον πόνο στο πόδι , τη μέση και την αστάθεια με βασάνιζε 15 χρόνια. Είναι απίστευτο, όμως τώρα είμαι τελείως καλά …»

Tα τελευταία 15 χρόνια είχα έναν πόνο σαν μαχαίρι σε όλο το πόδι μου, που έφτανε στην μέση μου. Ερχόταν ξαφνικά, κρατούσε λίγα λεπτά και περνούσε. Ήταν τόσο έντονος που παρέλυα. Δεν είχα διάθεση να κάνω τίποτα, να πάω πουθενά, ούτε να δω κόσμο. Είχα φτάσει στο σημείο να μην βγαίνω από το σπίτι μου. Μου ζητούσε ο σύζυγος να πάμε βόλτα ή να πάμε διακοπές και εγώ αρνιόμουν γιατί συνέχεια σκεφτόμουν τον πόνο. Ερχόταν τα παιδιά και ‘γω σκεφτόμουν πότε να φύγουν για να μπορέσω να ηρεμήσω. Έκανα φυσικοθεραπείες δίχως όμως να αλλάζει κάτι ουσιαστικό στη ζωή μου. Όπως καταλαβαίνεται όλα αυτά τα χρόνια είχα πάει σε πάρα πολλούς ιατρούς. Κάποιοι λέγανε ότι έχω κατάθλιψη και μου δίνανε αντικαταθλιπτικά δίχως όμως κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Άλλοι μου λέγανε ότι είναι από τη μέση. Δίχως να τα πολυλογώ, όταν ξεκίνησα τη θεραπεία εδώ στο Ιατρείο, ο ιατρός το αντιμετώπισε σαν νευροπαθητικό πόνο. Εδώ διαπιστώσαμε ότι ο πόνος αυτός ήταν πιο υποφερτός όταν ήμουν απασχολημένη ή όταν έκανα δουλειές. Στις αρχές μου έκαναν εντύπωση κάποια πράγματα που μου έλεγε να κάνω γιατί δεν τα είχα ξανακούσει από άλλον ιατρό. Μου έδωσε ο ιατρός οδηγίες πρακτικές τι θα κάνω πριν με πιάσει ο πόνος και έτσι λίγο με τα φάρμακα λίγο οι συμβουλές μετά από 6 μήνες όλα ήταν παρελθόν.....